Wstał przed świtem. Starzy ludzie często wstają przed świtem, jak gdyby szkoda im było czasu na sen. Ostatni dzień roku. Od 30 lat czekał, aż ta chwila dojrzeje. Umył twarz w lodowatej wodzie i długo patrzył sobie w lustrze w oczy, które pamiętały dawne zwycięstwa i późniejsze upokorzenia. Oczy Króla Leara. Tak musiał wyglądać Król Lear. Mocnym głosem wygłosił do lustra kwestię, którą powtarzał temu samemu lustru codziennie od 30 lat. Szekspir lepiej porządkuje świat niż czcze rozmyślania. Ostatni dzień roku. Dziś teatr sobie o nim przypomni. – Teatr ma dobrą pamięć - powtarzał sobie – musi mieć, inaczej przestałby być teatrem. Publiczność zapomina szybko, dyrektorzy jeszcze szybciej, ale teatr pamięta. Mocno w to wierzył.

Zaczął od butów, bo zawsze uważał, że klasę człowieka ocenia się po butach. Porządne, z koźlej skóry, wprawdzie mocno juz znoszone i zdarte na szwach, ale dobra jakość czasu się nie boi. Wyjął pudełko podeschniętego lekko szuwaksu i szczotkę z prawdziwego włosia. Dawno już nie pastował butów, ale dziś był przecież ten dzień. Otworzył szafę, w której wisiały ubrania z innego życia. Długo strzepywał kurz z garnituru szytego po premierze w Wiedniu. Płaszcz zamówiony u najlepszego krawca w Berlinie za honorarium z pierwszej dużej nagrody. Porządny, dwurzędowy, z wielbłądziej wełny i guzikami z rogu. Materiał był już gdzieniegdzie wytarty, podszewka wystrzępiona, w powietrzu rozszedł się zapach naftaliny, ale czas nie odebrał ubraniom godności. Jemu również nie.

Więcej w archiwum ->